prof. nzw. dr hab. inż. Tomasz Ciach
 
dr inż. Beata Butruk-Raszeja
 
mgr inż. Magdalena Janczewska
 
mgr inż. Katarzyna Każmierska
 
mgr inż. Kamil Kopeć
 
mgr inż. Piotr Kowalczyk
 
dr inż. Martyna Kucharska
 
mgr inż. Aleksandra Kulikowska
 
mgr inż. Aleksandra Kuźmińska
 
mgr inż. Ilona Łojszczyk
 
mgr inż. Aleksandra Mościcka-Studzińska
 
mgr inż. Rafał Podgórski
 
mgr inż. Aleksandra Poniatowska
 
mgr inż. Agata Stefanek
 
mgr inż. Paulina Trzaskowska
 
mgr inż. Maciej Trzaskowski
 
mgr inż. Iga Wasiak
 
mgr inż. Michał Wojasiński
 

 

Sztuczne serce

Sztuczne serce kiedyś i dziś

Historia prac związanych z konstrukcją protez serca sięga 1957 roku, kiedy to holenderski lekarz William Kolff, twórca sztucznej nerki, skonstruował z gumy silikonowej sztuczne serce. Zostało ono wszczepione psu w miejsce naturalnego serca. Pies przeżył z nim zaledwie 90 min. Niepowodzenie to nie zraziło lekarzy i inżynierów – w kolejnych latach prowadzono intensywne prace nad udoskonalaniem urządzeń wspomagających pracę serca. Pierwsze opatentowane sztuczne serce zostało opracowane w 1963r. przez Paula Witchella. Na podstawie jego prac, dr Robert Jarvik stworzył model sztucznego serca – Jarvik 7. Serce to, zasilane pneumatyczie, zbudowane było z aluminium i plastiku. 2 grudnia 1982r. w Klinice Uniwersyteckiej w Utah przeprowadzono operację wszczepienia protezy sercowej Jarvik-7 pacjentowi cierpiącemu na niewydolność serca. Pacjent przeżył 112 dni. Od tego czasu przerowadzono wiele ulepszeń prowadzących do konstruowania coraz nowocześniejszych protez sercowych. W 2001r. zostało wprowadzone na rynek pierwsze kompletne urządzenie - Abio-Cor produkowane przez firmę Abio-Med (Masachusetts, Stany Zjednoczone). W polskich klinikach z dużymi sukcesami implantowany jest polski system wspomagania serca (POLCAS) opracowany w Fundacji Rozwoju Kardiochirurgii w Zabrzu. Nasz zespół od kilku lat ściśle współpracuje z FRK w ramach projektu Polskie Sztuczne Serce.

Polska komora wspomagania sera POLVAD

Prace naszego zespołu

Jednym z obszarów działalności naszej grupy są materiały hemokompatybilne (nie wywołujące zjawiska trombozy). Materiały te są niezbędne do produkcji trwałych implantów medycznych o bezpośrednim kontakcie z krwią, tj. systemy wspomagania pracy serca, sztuczne naczynia krwionośne, czy systemy typu TAH (ang. total artificial heart), czyli tzw. „sztuczne serca”. Jednym z ważniejszych problemów w inżynierii biomateriałów kontaktujących się z krwią jest zjawisko aktywacji płytek krwi i trombozy (powstawania zakrzepów). W naturalnych, fizjologicznych warunkach w organizmie ludzkim istnieje szereg aktywnych mechanizmów zapobiegających krzepnięciu krwi. Sytuacja zmienia się w przypadku kontaktu krwi z obcym materiałem – kontakt taki wywołuje reakcję organizmu, będącą pewnym typem odpowiedzi zapalnej, prowadzącej do aktywacji czynników krzepnięcia krwi oraz wytwarzania zakrzepów na powierzchni materiału. Powstawanie zakrzepów jest zjawiskiem niepożądanym i niebezpiecznym – zatory uniemożliwiają prawidłowy przepływ krwi i działanie implantu, a przemieszczanie się zakrzepów niesie ze sobą również ryzyko poważniejszych powikłań – udaru mózgu lub zawału serca.

Materiały hemokompatybilne są wykorzystywanew aplikacjach medycznych – zarówno w produkcji sprzętu medycznego mającego kontakt z krwią, jak również trwałych implantów medycznych, wprowadzanych do ciała pacjenta. Wspomniane implanty są niezbędne w przypadku większości chorób sercowo-naczyniowych (stenty, protezy naczyń krwionośnych, protezy serca). Choroby układu krążenia stanowią jeden z najważniejszych zdrowotnych problemów społeczeństw rozwiniętych. Statystyki Amerykańskiego Stowarzyszenia Serca podają, że śmiertelność spowodowana niewydolnością serca jest o ponad 60% wyższa od śmiertelności w zachorowaniach na raka. Konieczne jest zatem skupienie uwagi naukowców na opracowaniu nowych systemów terapeutycznych.

Nasza grupa prowadzi obecnie badania nad trzema typami powierzchni hemokompatybilnych:

Zapraszamy do zapoznania się z prezentacją podsumowująca dotychczasowe rezultaty naszych badań.

Ważniejsze publikacje:

Osoba do kontaktu:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 
« poprzedni artykuł